top
Please update your Flash Player to view content.

Jovan Soldatović (1920 - 2005). Rođen je u Čereviću 1920. godine. Osnovnu školu i gimnaziju pohađa u Novom Sadu, a 1940. godine upisuje se na Tehnički fakultet, odsek za arhitekturu, u Beogradu. Studije prekida zbog rata, vraća se u Novi Sad, gde sarađuje sa NOP-om, a u NOB aktivno učestvuje od 1943. godine. U Propagandnom odeljenju glavnog štaba Vojvodine, odnosno Agitpropu JNOF-a, kao član Odeljenja za dokumentarne i umetničke izložbe radi od 1944. godine.

Akademiju za likovne umetnosti, vajarski odsek, u Beogradu, upisuje 1945. godine, a završava 1948. kod profesora Tome Rosandića. Od sledeće, 1949. godine, radi kao saradnik Državne majstorske radionice Tome Rosandića u Beogradu, postaje član ULUS-a i prvi put izlaže na izložbi ULUS-a.

Prvu samostalnu izložbu priređuje u Galeriji Grafičkog kolektiva u Beogradu 1952. godine. U Novi Sad se vraća 1953. godine, gde po pozivu učestvuje u osnivanju vajarskog odseka Više pedagoške škole, u kojoj je i prvi profesog vajarstva. Učestvuje u osnivanju prvih ateljea na Petrovaradinskoj tvrđavi.

Kao stipendista fonda "Moša Pijade", 1965. godine, provodi dva meseca u Londonu i Parizu.

Za vanrednog profesora Akademije umetnosti, odsek likovnih umetnosti, u Novom Sadu, izabran je 1975. i na tom poslu ostaje do penzionisanja 1981. godine.

Živi i radi do smrti u Novom Sadu.

Njegova najpoznatija dela su Spomenik borcima NOR na Tisi kod Žablja iz 1962. i Porodica iz 1970, posvećena žrtvama Novosadske racije, počinjene 1942. na Keju u Novom Sadu. Soldatovićevi spomenici Arseniju Čarnojeviću u Ibarskom Kolašinu, Branku Radičeviću na Stražilovu, Đuri Jakšiću i Kosti Trifkoviću u Novom Sadu i Steriji u Vršcu, spadaju među najpoznatije radove ovog skulptora. Bio je prepoznatljivi autor velikog broja skulptura srna, košuta, jelena, roda i konja u parkovima mnogih gradova na prostoru bivše Jugoslavije.

Soldatovićeva skulptura Dvoje nalazi se u parku ispred zgrade UN u Njujorku.

Soldatović, koji je najveći broj dela uradio u bronzi, dobitnik je velikog broja umetničkih nagrada i društvenih priznanja, među kojima i Sedmojulske nagrade Srbije, Vukove i Oktobarske nagrade, kao i Povelje Novog Sada. Osim umetničkog, bavio se i pedagoškim radom - bio je osnivač Vajarskog odseka Više pedagoške škole u Novom Sadu (1952) i njen prvi profesor vajarstva. Od 1975. bio je profesor na novosadskoj Akademiji umetnosti.

Soldatović je učestvovao u osnivanju prvih umetničkih ateljea na Petrovaradinskoj tvrđavi. U jednom od tih ateljea radio je do smrti. Soldatović je rođen u Čereviću kod Novog Sada 1920, Akademiju likovnih umetnosti završio je u Beogradu 1948. u klasi velikog jugoslovenskoh vajara Tome Rosandića. Bio je njegov saradnik u Državnoj majstorskoj radionici u Beogradu.

Nagrade:

Orden rada sa zlatnim vencem, Beograd, 1973; Diploma sa srebrnom medaljom Matice srpske, Novi Sad, 1976; Zlatna plaketa Republickog odbora sindikata, Beograd, 1978; Povelja grada Novog Sada, 1981; Zlatna plaketa ratnog vazduhoplovstva, Batajnica, 1982; Plaketa SUBNOR Jugoslavije, Beograd, 1983; Zlatna plaketa spomen-parka Sumarice, Kragujevac, 1986; Sedmojulska nagrada SR Srbije, Beograd, 1986; Orden zasluga za narodn sa zlatnom zvezdom, 1986; Nagrada SUBNOR Vojvodine "J. Popovic" za zivotno delo, Novi Sad, 1989.

Jovan Soldatović je ceo svoj stvaralački opus od preko stotinu postavljenih skulptura i spomen obeležja, posvetio borbi za mir i humanizaciju života na ovoj planeti.

Uvek angažovan i čovek koji je uvek reagovao na društvena dešavanja u svetu, u godini prava čoveka 1968. god. pod pokroviteljstvom Ujedinjenih nacija i tadašnjeg generalnog sekretara U Tanta, u prilog povelji Ujedinjenih nacija u borbi za prava svih naroda i pojedinaca, velikom izložbom na Petrovaradinskoj tvrđavi, na kojoj je dominirala skulptura (figura sa mrtvim detetom - visine 10 m) Soldatović je osudio zločin atomske kataklizme u Hirošimi i Nagasakiju.

1972. god. preplavio je tvrđavu skulpturama ljudskih lobanja u umetničkoj akciji i opomeni »Dođe li rat, odoše ljudi«.

Sva nastojanja ovog izuzetno plodnog i angažovanog umetnika da se mračni delovi istorije preobraze u opšti ljudski humanizam, demantovana su 1999-te, najstrašnijim razaranjima superiorne ratne tehnologije.

Reagujući na ovu opštu tragediju Soldatović je na ruinama starog petrovaradinskog mosta ponovo postavio svoje skulpture sa apelom na ljudski razum i savest, da se rat odmah prekine.

Iako odvojen od svog ateljea na drugoj strani Dunava Soldatović ovim umetničkim činom poručuje da ljudski duh i humana težnja premošćuje sve reke koje nas dele i da čovečanstvo može da opstane samo u miru.

Jovan Soldatović preminuo je u Novom Sadu u 85. godini.

Jovan Soldatović spada u sam vrh likovnih umetnika, koji su svome gradu i široj društvenoj zajednici dali značajan doprinos u oplemenjivanju čovekove okoline, pa se u svim parkovima u gradu, na šetalištu uz Dunav i po Petrovaradinskoj tvrđavi mogu sresti njegove skulpture koje u otvorenom prostoru lepo dopunjuju i oplemenjuju prostor i podsećaju na značajne istorijske trenutke iz naše prošlosti.

Vrstan pedagog, profesor, stvaralac a iznad svega čovek koji je stvarao u vremenu u kome je naša zemlja prolazila kroz velike ekonomske i političke teškoće, ali nikada nije posustao da snagom uma, poleta i fizičke energije menja stvari oko sebe na bolje.

 


bottom